Jólin í Dunhaga

Jólagestur okkar 14.desember er Sigrún Sveinbjörnsdóttir

Þegar mér var boðið að skrifa sem jólagestur á þessa síðu kom margt upp í hugann. Það er af svo mörgu að taka, þar sem ég kem úr stórri og skemmtilegri fjölskyldu. Ætti ég að segja frá því þegar allar konurnar á heimilinu sem voru margar, en við erum sex systur, hreingerðum húsið hátt og lágt.

Þó ég væri langyngst fékk ég mitt hlutverk, t.d að taka til í skápnum fram í forstofu og pússa spariskóna. Mikið var ég stolt af þessu verkefni, en langaði nú alltaf að þvo loft eins og Maja fékk að gera, en hún er næst mér í aldri og leit ég mikið upp til hennar. Ætti ég kannski að segja frá því þegar ég eitt kvöldið var búin að gera hjónaherbergið gljáandi fínt. Í huga mér þá stirndi á allt þar inni af hreinlæti. Ég kallaði á mömmu til að sýna henni verkið. Ég stóð í dyrunum að springa úr stolti , en ég hef verið um það bil 10 ára. Mamma kemur og ljómar af ánægju yfir vel unnu verki, en þá gerðust ósköpin. Inn ryðst Óli Gísli bróðir minn á fleygiferð til að skoða líka, en í öllum spenningnum kastar hann upp á mitt nýskúrað gólfið. Hann hafði læðst inn í búr bölvaður og troðið sig svo fullan af mandarínum, þannig að nú lá á gljáandi gólfinu hrúga af ómeltum mandarínulaufum. Ég varð svo fjúkandi reið yfir þessu og sagði mömmu að láta hann éta alla bitana aftur og hann ætti að tyggja þá í þetta sinn. Móðir mín var mikil húsmóðir og góð. Þegar ég fór í háttinn á jólaföstunni var hún gjarnan að baka og saumavélin gekk líka. Að morgni þegar ég kom fram var búið að baka fulla stauka af dýrindis smákökum og oft að sauma nýja og flotta flík. En í dag skil ég ekki hvernig hún komst yfir þetta allt blessunin. Mamma og pabbi, og kannski eldri systur mínar líka skreyttu alltaf jólatréð sem og húsið allt hátt og lágt á Þorláksmessu.

Það var svo gaman að vakna á aðfangadag og kíkja í gegnum skráagatið inn í stofu til að sjá tréð. Þvílík dýrð. Inn í stofu var ekki farið fyrr en um kvöldið en þegar pakkar bárust mátti fara með þá undir tréð. Stofan var svo falleg og hátíðleg, andrúmsloftið var öðruvísi þar en venjulega, þykkt af hátíðleika.

En það er merkilegt hvað jólin og siðir og venjur eru samtengd. Þegar við urðum eldri og það voru komnir nokkrir tengdasynir í hópinn átti að borða inn í stofu, en þá lét ég öllum illum látum því mér fannst að ekki mætti breyta þeim sið að fara ekki inn í stofu fyrr en á aðfangadagskvöld. Eina skiptið sem ég man eftir að karlarnir tóku til hendinni og við stelpurnar sátum og höfðum það gott var eftir matinn á aðfangadag, en þá settu þeir upp svuntur og vöskuðu upp. Mikið var þeim hælt fyrir það blessuðum og hefði móðir mín fengið því ráðið, þá hefðu þeir verið sæmdir Fálkaorðunni fyrir dugnað.

Ég óska öllum sem þetta lesa ánægjulegra jólahátíðar og gleðilegs ný árs.

Sigrún Sveinbjörnsdóttir

Senda grein